Een nieuw stokpaard.

Ik doe met het Nationale Toneel in Den Haag een publiek onderzoek naar een verheffingsgedachte voor deze tijd. We bevroegen het publiek, spraken met kunstenaars en organiseren er op 4 maart een verkiezingsdebat over.
Een boodschap die ik vaak kreeg de afgelopen tijd: veel mensen zetten het woord ‘verheffen’ zelf ook graag bij het grofvuil. Dat komt volgens mij door twee dingen. De afkeer van elitair denken – in het oude gebruik van het woord zit besloten dat er een groep is die een andere naar het eigen niveau verheft. Het tweede is het hooggestemde dat bij ‘verheffen’ hoort. Daar houden we in Nederland niet zo van, van grote woorden.

Ik ben er inmiddels erg aan gehecht geraakt, aan het woord. Omdat het mensen onrustig maakt. Maar ook omdat verheffen in een wat andere betekenis juist heel erg eigentijds is – namelijk in de betekenis van jezelf verheffen. Zoals Peter Sloterdijk de tijdgeest al pakte met zijn ‘Je moet je leven veranderen’, en zoals Denker des Vaderlands Rene Gude inspireert tot zelfverwezenlijking als medicijn tegen verwenning. Kunst doet dat, met haar publiek en met haar beoefenaars. En daarbij: tien jaar nadat Rene Boomkens de term ‘nieuwe serieusheid’ bedacht, is serieus is nog steeds hartstochtelijk hip, onder twintigers, onder sommige politici en onder heel veel kunstenaars. En daarmee is de tijd weer helemaal rijp voor grote woorden.
Dus, na verwenning heb ik een nieuw stokpaard.

Hortsik!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s