Best denkbare omstandigheden

‘Dit is een crisis onder de best denkbare omstandigheden’, pakte dichter Ingmar Heytze een tijdje geleden de tijdgeest.

En zo is het.

We zijn ernstig gewend aan die omstandigheden. Want zo gaat dat: onze blik is gericht op de groei die nog moet komen, niet op die we al achter de rug hebben.

Dat kun je laatdunkend ‘verwend’ noemen. Het is in ieder geval al-te-menselijk. En bovendien onvermijdelijk. Wat weer niet betekent dat je niet kunt nadenken over welke betekenis we geven aan de overschotten waar we (echt waar) nog steeds tussen leven.

Afgelopen juli kwam het CBS met cijfers over de Nederlandse uitgaven aan vakantie in 2010. Die bedroegen 15 miljard euro. Het aardige is dat de rekenmeesters ook wel weten dat een cijfer alleen maar betekenis krijgt als je het naast een ander zet. Dus vermeldden ze ook het bedrag dat we uitgaven aan levensmiddelen. 25 Miljard.

Die twee bedragen intrigeren me al maanden. Ze lijken iets expliciet te maken wat filosoof Peter Sloterdijk in zijn boek Sferen (2008) zegt: we zijn de nood voorbij. Hij stelt daarbij dat dat één van de best bewaarde geheimen van onze tijd is. Je moet er als marketeer of politicus x of y toch niet aan denken dat je klanten en je kiezers niet meer geloven in schaarste?!

Dit kan een tijd van welvaartsschemer zijn. Maar die gaan we dan in met een door overvloed en overschotten gevormd gestel. Persoonlijk, maar ook cultureel. Ik denk dat we dat stuk van onszelf beter moeten leren kennen.

Ik kondigde het al aan: daarover maak ik een boek. De Grote Verwenning is de werktitel (als je wennen aan welvaart verwennen mag noemen, dan zijn we immers allemaal verwend). Op mijn blog voorproeven en uitprobeersels. De comments staan open.

Tot slot.

 

 

Ik was voor werk in de VS afgelopen week – het land waar je de beste omstandigheden nog altijd zelf moet scheppen. Daar zag ik, in het hart van een all-American mall, bijgaand beeld. ‘Help Fight Hunger’ – een oproep om te doneren aan de lokale voedselbank. Een wonderlijke boodschap in het Land van de Dikke Mensen. Een dag later gingen we een The Wire tour maken, door East Baltimore. De vrolijke stemming veranderde gaandeweg in verbijstering (en een beetje schaamte). Het is in het echt veel erger dan in de serie. Niet te bevatten eigenlijk: uitzichtloosheid zoals je dat alleen maar ten zuiden van de Sahara of in Braziliaanse favelas denkt aan te treffen. Ook dit behoort kennelijk tot de ongekende mogelijkheden.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s