Waarachtige oninteressantie

Lang, lang voordat Martin Parr zijn legendarische Boring Postcards uitbracht, pleitte Wim T. Schippers al hartstochtelijk voor waarachtige oninteressantie. Kunst zonder dynamiek, inhoudelijke slapte, echte saaiheid. Om dat in de praktijk te brengen, maakte hij in 1962 de Pindakaasvloer.

En nu is die terug. In Museum Boijmans. Hij ruikt nog vers, de hele zaal is met de geur gevuld. En hij is inderdaad verpletterend saai, een reusachtige besmeerde boterham, zonder patronen (een van de weinige beperkende voorwaarden van Schippers). Het ligt aan de geur misschien, of aan de bevrijding waar saaiheid voor kan zorgen, maar iedereen wordt er vrolijk van, vrolijker dan meestal in een museum.

Gabriel Lester is ook te zien in Boijmans. Ook saai. Maar niet bevrijdend. Daarvoor moet je een waarachtig genie zijn blijkbaar.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s